توکن هنر، جاودانگی بر روی بلاک‌چین

این اثر با بهره‌گیری از پیکره‌های انسانی و بستر روزنامه، به رابطه میان بدن، رسانه و حافظه جمعی می‌پردازد. هم‌پوشانی فرم‌های شفاف و رنگی، مرز میان حضور و غیاب را مخدوش کرده و تصویری از هویت‌های متزلزل در فضای معاصر ارائه می‌دهد. روزنامه نه صرفاً یک زمینه بصری، بلکه عنصری مفهومی است که به گردش اطلاعات، روایت‌های قدرت و فراموشی تاریخی اشاره دارد.

این اثر تقابل پویای آشوب و زایش را در قالبی اکسپرسیو به تصویر می‌کشد. توده‌ درخشان نارنجی در بخش فوقانی، به‌مثابه کانونی از انرژی و حیات، از میان لایه‌های متراکم رنگی سربرآورده است. خطوط و جریان‌های آزاد سبز و سیاه، مفاهیمی چون رشد، فرسایش و دگردیسی را تداعی می‌کنند. اثر با تمرکز بر بیان عاطفی و ناخودآگاه، فضایی می‌آفریند که در آن نظم و بی‌نظمی در تعادلی ظریف و معنادار همزیستی دارند.

اثر منوچهر معتبر یک بازخوانی مؤخر از زبان ماده‌انگاری مدرن ایران است؛ با تفاوت در لحن (شاعرانه و خاطره‌انگیز به جای زخمی و زمخت). او با تکیه بر تکنیک‌های Impasto، Sgraffito و کلاژ، سطحی غنی و قابل لمس ساخته که هم به گذشته هنر ایران ارجاع دارد و هم در زمان خود (۲۰۱۶) حرف تازه‌ای می‌زند: فرسودگی آگاهانه، نه فرسودگی تحمیلی.

در این دوره برای هنرمند معنایی فراتر از مواد دارد: مقوا به عنوان سطحی ارزان، جاذب و بافت‌پذیر، امکان لایه‌گذاری سریع، خراشیدن، چسباندن اشیاء مسطح و ایجاد سطوح ناهموار را می‌دهد.